قابل استفاده در: مقاله نویسی و انجام پژوهش های علمی
منابع فارسی: دارد
منابع لاتین: دارد
پیشینه داخلی جدید: دارد
پیشینه خارجی جدید: دارد
نوع فایل: Word قابل ویرایش
تعداد صفحه: 69 صفحه
بعد از پرداخت حق اشتراک فایل شماره 239 را دانلود کنید.
رویکردهای نظری پیرامون تاب آوری:
الف- رویکرد روان شناسی مثبت نگر روان شناسی مثبت نگر رشته ی تازه ای در روان شناسی است که به دنبال آن است که تصویری از زندگی خوب را به روشنی بیان کند (البته از لحاظ روان شناختی) و برای این که مشخص کند چه چیزی زندگی را برای زیستن با ارزش می کند، از روش های تجربی روان شناسی استفاده می کند.
هدف این است که نشان دهند که چه اعمالی به تجربیات بهورزی و رفاه، پرورش افراد مثبت نگر که خویشتن و انعطاف پذیر هستند و به آفریدن موسسات و انجمن های شکوفا کننده می انجامد (سیلگمن و چیک سنت مهالی ، 2000).
این رویکرد، با شعار توجه به استعدادها و توانمندی های انسان، مورد توجه پژوهشگران حوزه های مختلف قرار گرفته است و هدف غایی خود را شناسایی سازه ها و شیوه هایی می داند که بهزیستی و شادکامی انسان را فراهم می کند. از این رو عواملی که موجبات تطابق هر چه بیشتر آدمی با نیازها و تهدیدهای زندگی را سبب گردند بنیادی ترین سازه های مورد پژوهش این رویکرد می باشند. در این میان تاب آوری جایگاه ویژه ای، مخصوصاً در حوزه های روانشناسی خانواده و بهداشت روانی به خود اختصاص داده است (سامانی و همکاران، 1386).
به طور خلاصه روانشناسی مثبت نگر به سلامت روانی افراد و کیفیت زندگی آنها نگاهی می اندازد و می پرسد «چه می توانست باشد»؟ این روانشناسی به دنبال آن است که به افراد کمک کند توانایی ها و شایستگی های خود را پرورش دهد و از افراد نمی پرسد چه عینکی را بر چشم می زنند یا چه کسی را به عنوان الگو انتخاب می کنند به آنها می گوید انعطاف پذیری به اندازه آسیب پذیری اهمیت دارد و به تقویت کردن توانایی ها و شایستگی های فرد توجه دارد (حسن شاهی، 1390).
ب- رویکرد انسان گرایی روانشناسی انسان گرایی روی مفاهیم توانایی های فطری، کل نگری و تلاش به سمت تحقق بخشیدن به استعدادها تاکید دارد. در عمل روانشناسی انسان گرا به مشخص کردن و پرورش دادن استعدادها مربوط می شود و با روانشناسی مثبت نگر همپوشی دارد. در روانشناسی انسان گرایی، تاب آوری به ظرفیت افراد برای پیروزی و بالقوه کامل شدن با وجود هر نوع (عامل فشارزا) گفته می شود. افراد تاب آور بیشتر متمایلند که مشکلات را فرصتی برای رشد ببینند.
به عبارت دیگر، افراد تاب آور به نظر می رسد که نه فقط با استرس ها و فشارها به طور معمول مقابله می کنند، بلکه برخی می خواهند به خودشان ثابت کنند که تاب آوری شان بیشتر از دیگران است در صورتی که باید بدانند تاب آوری کیفیتی پویاست نه یک ظرفیت دائمی. به عبارت دیگر، افراد تاب آور ثابت می کنند که تجدید خود پویایی دارند. به هر حال افراد تاب آور، کمتر خودشان را دچار افسردگی و فرسودگی می کنند و به طور منفی بر استرس های زندگی اثر می گذارند (نیل ، 2006).
ج- دیدگاه رشدی: در اصل ساختار تاب آوری مربوط به روانشناسی رشد است. احتمالاً ساختار چند بعدی و پیچیده است که شامل متغیرهای اساسی مانند خلق و خو و شخصیت است و به علاوه مهارت های خاص مانند (حل مسئله) که به فرد اجازه می دهد به خوبی با رویدادهای استرس زای زندگی مقابله کند. به نظر می رسد که تاب آوری بیشتر در نمونه هایی که از مشکلات بهبود می یابند، بعنوان یک رشد مثبت یا سازگاری آینده، بهتر تعریف شود (سیلس ، کوهن و استین ، 2006).
د- دیدگاه روانشناسی تحولی در طول دو دهه گذشته مفهوم تاب آوری در حوزه روانشناسی تحولی توجه روزافزون کسب کرده است. این امر موجب شده تا برای مطالعه تحول از یک مدل توانمند سازانه استفاده شود تا مدل متمرکز بر کمبود و مشکل (گلنت ، 2002).
ادامه دارد ...
