قابل استفاده در: مقاله نویسی و انجام پژوهش های علمی
منابع فارسی: دارد
منابع لاتین: دارد
پیشینه داخلی جدید: دارد
پیشینه خارجی جدید: دارد
نوع فایل: Word قابل ویرایش
تعداد صفحه: 94 صفحه
بعد از پرداخت حق اشتراک فایل شماره 258 را دانلود کنید.

سعادتی (۱۳۸۶ )، شیوه های اعمال تغییر به دو دسته کلی تقسیم می شوند و مدیریت تغییر مترادف با دو سبک است:

1.آمرانه 2. مشارکتی(همان منبع)

سبک تغییر آمرانه: تغییری است که مدیران با توسل به اجبار از آن استفاده می کنند.

در واقع مدیر با توسل به قدرت قانونی و مقام خود، یک طرفه تصمیم می گیرد(رحیم زادگان و همکاران ، 1388).

سبک تغییر آمرانه: در این سبک مدیران متوسل به زور و اجبار می شوند.

در این شرایط ممکن است مدیران به دلایل مختلف برای تحقق مقاصد خود از سه شیوه کلی استفاده کنند که عبارت اند از:

۱- با تغییر در قوانین و مقررات سازمان اعلام کند که از این به بعد نحوه عمل به گونه ای دیگر خواهد بود.

۲-تصمیم بگیرد که یا تعویض افراد کلیدی در سازمان، تغییرات لازم را ایجاد کند فرض او بر این است که با تعویض افراد کلیدی که موجبات اخلال در سیستم را فراهم کرده اند، راحت ترمی شود تغییر مورد نظر را ایجاد نمود.

۳- با تغییر در ساختار رسمی سازمان، روابط و سلسله مراتب سازمانی می توان به اهداف مورد نظر دست یافت. فرض بر این است که تحت این شرایط، هماهنگی با شیوه منطقی تر به دست خواهد آمد. پس در سبک تغییر آمرانه، مدیر با توسل به قدرت قانونی و مقام خود یک طرفه تصمیم می گیرد و آن را از بالا به پایین ابلاغ می کند. سبک تغییر مشارکتی:این سبک زمانی به وجود می آید که گروه اطلاعاتی را در اختیار افراد قرار می دهد.

انتظار این است که افراد اطلاعات جدید را بگیرند و آن ها را میان خود مطرح کنند و پس از انجام ارزیابی هایی لازم، آن ها را بپذیرند(احمدی، نریمانی،1388)مدیریت مشارکتی عبارت است از دخالت دادن کارکنان رده های مختلف سازمان در فرایند تبیین مشکل و تجزیه و تحلیل موقعیت و دستیابی به راه حل ها به طوری که کارکنان در دستیابی به راه حل ها قدرت تصمیم گیری زیادی داشته و با سرپرستان و رؤسای خود همفکری دارند(آصفی و همکاران،1388) سبک مشارکتی زمانی به وجود می آید که گروه، اطلاعاتی را در اختیار افراد قرار می دهد. انتظار این است که افراد، اطلاعات جدید را گرفته، میان خود مطرح نموده و پس از ارزیابی های لازم آن ها را بپذیرند.

استفاده از این سبک در سازمان های با بلوغ بالا کار آیی بیشتری دارد. سبک تغییر مشارکتی برای کار کردن با گروه های بالغ متناسب تر به نظر می رسد زیرا آن ها ضمن داشتن انگیزه موفقیت آن قدر دانش و تجربه دارند که بتوانند در به وجود آوردن راهبردهای جدید برای تحقق هدف ها، سودمند باشند. وقتی تغییر شروع می شود، افراد بالغ برای پذیرفتن مسئولیت های کاری، قابلیت بیشتری دارند. درحالی که در مورد افراد نابالغ، ممکن است سبک تغییر آمرانه موثر تر باشد چون آن ها غالباً متکی به دیگران می باشند.

سبک تغییر مشارکتی معمولاً وقتی اثربخش است که به وسیله مدیرانی اعمال شود که قدرت شخصی دارند. درحالی که سبک تغییر آمرانه مستلزم قدرت مقامی، یعنی اعمال پاداش ها، تنبیهات و ضمانت های اجرایی است(رحیم زادگان و همکاران ، 1388).

در رابطه با کار آیی و کارآمدی این دو سبک تغییر، هرسی و بلانچارد چنین نظرمی دهند که: در سازمان هایی که بلوغ افراد در سطح پایینی قرار دارد، افراد فاقد ظرفیت لازم جهت استفاده از اختیارات و آزادی هستند. تغییرات اجباری از کار آیی بیشتری برخوردار است و تصمیم گیری دقیق مدیر ضرورت دارد. اما در سازمان های با بلوغ بالا(احمدی و نریمانی،1388).

مزیت عمده سبک مشارکتی این است که در صورت پذیرش، معمولاً پایدار می ماند چون افراد مشارکت کننده نسبت به تغییر بسیار متعهد هستند ولی عیب آن این است که معمولاً روند آهسته و تکاملی دارد. در مقابل، مزیت سبک آمرانه سرعت آن است. رهبر با استفاده از قدرت مقام خود می تواند تغییر را به فوریت تحمیل نماید.

اما عیب آن این است که معمولاً ناپایدار بوده و فقط تا زمانی که رهبر دارای قدرت و مقام است پایدار می ماند.

این سبک غالباً حتی به دشمنی و در برخی موارد به رفتار آشکار و پنهان در جهت تضعیف و براندازی منجر می شود(رحیم زادگان و همکاران ، 1388).

فرآیندهای تغییر مشارکتی نشان می دهند که در فرآیندهای دموکراتیک، افراد نقش برجسته دارند (Raelin,2012).

ادامه دارد ...